AFET!!!

 2 gündür tek hissetiğim iliğime kemiğime kadar acizlik,kimsesizlik...

İnsan hiç tanımadığı,ömrü boyunca görmediği, hiç tanışmadığı insanlar için göz yaşı dökebiliyormuş. Onların acısını hissedebiliyormuş,onlar üşüyor diye sırtı hep soğuk kalabiliyormuş. 

6 şubatta Türkiye ne yaşadı aklım,kalbim anlamak istemiyor. Afet kelimesinin tam karşılığıydı belki de. 

Ne olduğunu anlayamadan aynı sarsıntıyı bir daha yaşadılar. Ölüm,soğuk,karmaşa,haklı isyanlar,yalvarışlar...  

İnsan yazmaya bile içini dökmeye bile utanıyor. 3 gün geçti üstünden ama  ne devlet koordine edebildi ne de insanları kurtarabildik. Su yok,elektirik yok,yakıt yok, yiyecek yok yardım gidiyor ama dağıtılamıyor.Bizim uzaktan görebildiğimiz hiç birşey. Orada ne olduğunu uzaktan anlamamızın da imkanı yok biliyorum. Ama isyan etmeden de duramıyorum. 

Dizlerimi vura vura izledim ekrandan. Gidemedim oraya diye kendimi suçlu hissettim. Kendilerini suçlu hissetmesi gereken insanlar kötü hissetmezken ben ve benim gibi arkadaşlarım ailem kahroluyor. Soruyor insan neden diye insanlar kötü diyorum kendi kendime.  Bir yanda ekran karşısında aglayanlar bir yandan enkazdan cocuk kacıranlar,kuyumcu yağmayalanlar,iş makinalarını bekletip şehre sokmayanlar ....Ben neden devletime güvenemiyorum neden yaraları yine bir başımıza sarmaya çalışıyoruz diyorum sonra isyan ediyorum bu acizliğe ve yalnızlığa.  

Beni en çok etkileyen fotoğraf bu . İnsan bir babanın yüreğindeki yangını hisseder mi? Ben hissettim. Benim canım burada çok  yandı. O yüreği kim bilir ne halde. Kendi  yavrusunu kurtaramamış,elini bırakmak istemiyor,gitse nereye gidecek,kendi kurtulduğuna sevinemiyor,ne hissediyor anlayamıyor....

Bu fotograf sadece bir babanın öyküsü . Kim bilir kaç baba,anne ,evlat,torun yitip gitti. Kalbim ağrıyor.Üzüntüden başka birşey hissettiğim adını bilmiyorum bu duygunun ama kalbimi ağrıtıyor onu biliyorum.