Kavusmanin sessiz sevinci

 

Bazen hayat, bizi hiç ummadığımız yolların kenarında bekletir.
Zaman ağırlaşır, kelimeler eksilir, umut bile kendini saklamaya çalışır.
Ama insan yüreği, kavuşmanın ihtimalini hiç bırakmaz. Çünkü bilir:
Buluşmak, her zaman beklemeye değerdir.

Kavuşmak…
Bir anda içini ısıtan, en derin özlemleri bile unutturan o an.
Sesini duymayı unuttuğunu sandığın biri, birden yanındadır.
Yıllardır aynı yerde bıraktığın tebessüm, yeniden karşına çıkar.
Mesafelerin, günlerin, mevsimlerin yükü bir tek sarılışla çözülür.

Her kavuşma aslında bir tamamlanmadır.
Yarım kalan cümlelerin, ertelenmiş duyguların, sessizce biriken sızıların
tek tek anlam bulduğu bir yer.
Zamanın durduğu, kalbin konuştuğu o çok özel an.

Ve belki de bu yüzden, insan kendini en çok kavuştuğunda anlar.
Çünkü birine, bir yere ya da uzun zaman sonra kendi içine döndüğünde…
Yolunun neden uzadığını, neden beklediğini ve neden sabrettiğini
bir anda kavrar.

Kavuşmak;
bazen bir sarılış,
bazen bir bakış,
bazen de “İyi ki geldin.” diyebilmektir.

Geriye sadece huzur kalır.
Ve kalbin sessizce fısıldadığı o cümle:
“Şimdi her şey yerli yerinde.”