Yazıp Yazıp siliyoruz hepimiz...

Çok uzun zamandır hayatımı yaşarken aynı zamanda başka bir alemde gibiyim. Bir anıyı özlüyorum ama aynı zamanda hayatımdaki en mutlu anlardayım. Bu özlem bana acı vermiyor. Aksine tebessüm ediyorum iyi ki yaşamışım diyorum ve  şu andaki hayatıma şükrediyorum. Özlemek güzelmiş onu anladım. Ama kendimi kandırmiyorum. Yetinmeyi biliyorum bana verdiği kadarıyla hayatın:) Şükretmeyi biliyorum çünkü şükrettikce daha da güzelleştigini biliyorum:) Paylaşmayı biliyorum çünkü paylaştıkça çoğaldığı da biliyorum...