İZ

 Hayatıma 1 hafta içinde sihirli bir değnek değmiş gibi birsey oldu. Üst üste çok güzel haberler aldım. Hatta hayatım bile tamamen değişti. 

Sonra birden bire ama gerçekten birden bire gardımı düşürdüm ve duvara tosladım. Hayat bana ne kadar büyük konusursan o kadarını yaşatırım dercesine; tüm büyük konuştuklarımı yuttum bir anda. Sonrası muamma. 

Cesur olmayı hatta yürekli olmayı neden bu kadar gec öğrendim diye sorguluyorum bu ara kendimi. Sanki kendimi daha önce yeterince sorgulamamış gibi. Bir yanım çok mutlu hatta  heyecanlı  ama bir yanım sonbahar... bu duygu ile nasıl başedeceğimi bilmiyorum ama akışa bıraktım kendimi. 

Korkuyor muyum hem de nasıl ? Ama yürüyorum. Anda kalmaya ve payıma düşeni almaya niyetliyim. Bu zamana kadar da hep oturdum belki  ve  yine belki payıma düşeni aldım. Ama bu sefer  farklı hissediyorum. Derin bir uykudan uyanmış,güçlü,nerede durması gerektiğini bilen biri gibi.  

Hayatta herkes birbirinin hayatında izler bırakıyor. Benim bir kaç tane derin izler, hatta hayatıma yön vercek kadar izler bırakan insanlar oldu hayatımda. Tıpkı limana yanaşan gemiler gibi. Birileri der ki  bir limana hem güzel hem de çok çirkin gemiler geliyor. Çirkin gemiler uzun kalıyor limanda ama güzel gemiler cabucak gidiyor. Ama yinede limana yanaşan tüm gemiler izini bırakıyor. Kim bilir belki bende birilerinin hayatlarına dokunur iz bırakırım ve umarım bıraktıgım iz güzel hatırlanır tıpkı güzel gemiler gibi...