VAROLUŞSAL SANCILAR

 Bazen dünyanın en şanslı insanı bazen de en bahtsızı olduğumu düşünüyorum bende herkes gibi. 

Bazen en yalnız bazen de çok kalabalık hissetmem gibi birsey.  Cabalıyorum didiniyorum işte bende herkes gibi. Yaş 30 u gecince varoluşsal sancılarının artmasıyla insan neden geldim neden gidiyorum diye sorguluyor bu dünyada. Hepimize olmuyor mu arkalarda bir yerlerde devamlı size  seslenen bir ses  ya Selda ne yapıyorsun burada diyor bana bu aralar. Nereye Koşturuyorsun? Ne için didiniyorsun diyor o ses. Hayat kısa ya hani herkese göre  eee nereye bu acele demiyor musunuz siz de?  

Mutlu olmak için anlar  arıyor herkes. Herkes demeyeyim coğu insan diyelim. Ara ara nefesler  almak için duraklar oluşturmaya calısıyor kendince insanlar. Ama ne için işte ? Bu sorgulama sizi de kemirmiyor mu bazen?  Bunca sorgulamadan  sonra hiç bir sey düşünmemiş gibi de hayata yaşamaya devam ediyoruz. 

Tıpkı bu yazdıklarımı bitirip kalkıp  evi süpürmeye devam edeceğim gibi  :)