KENDİME YAPTIĞIM HAKSIZLIKLAR

     Son bir kaç gündür  kendime haksızlık ettiğimi farkettim.  32 yaşımda bunu farketmiş olmam ne kadar üzücü. Memur cocuguyum ortalama devlet okullarında okuyup,okuduğum okullarda da hep başarılı oldum.  Başkalarına göre ilk bakışta soğuk ama tanıdıklarında samimi ve iyi kalpli olduğumu söylerler.  

    15 yaşından beri çalışma hayatım var. Sistemin gerektiği yaşta evlenmiş bir kız cocugu sahibi olmuşum. evliliğimi en yakın arkadaşımla yapmışım. Bunu hep şans olarak gördüm. Çok sevildim. Çok sevdim.  Aşırı güzel değilim. Gören bir woww demiyor ama kendimi seviyorum. 

    9 yıldır kurumsal bir firmada orta düzey yöneticilik yapıyorum. İşim çok çok iyi değil ama çok çok kötü de değil. Bursa'da ailelerimizden uzakta karı koca kızımı büyütmeye çalışıyoruz.Herşeyi kendimi yapalım diye   cabalıyoruz.;Düğünümüz,evimiz,harcamalarımız...  Bu ara ara bizi yorsada kimseye eyvallah etmemize yarıyor. 

    Kendi ayaklarım üzerinde durabilen,kimseye mecburiyeti olmayan, nazik,kibar, sevilen ,önemsenen,yardım etmeye çalışan, mutlu bir insan olma cabam var. Bu işte de fena sayılmam. Törpülemem gereken tabiki bir çok kötü huyum var. Ama onun üzerinde de çalışıyorum. Kısacası kendime haksızlık etmişim bunca yıl. Hep her işte kötü olduğumu düşünür,başarımı kücümserdim. Kendime kızar ,sorunu kendimde arardım.Bu aralar kendime uzaktan bakıyorum. Yürüdüğüm yolda umutluyum,yolun burasına kadar gelirken de iyi yürümüşüm. Hadi kızım Selda aynen bu umutla devam yola. Şimdi kızına ışık tutma zamanı . Ama bu arada yine kendine küsüp kendine haksızlık etme. Arada bunu kendine hatırlat...