BİZ DÜNYAYA SIĞMADIK...

Bu başlığı geçenlerde tv de gördüm o zamandan beri de içimde tekrarlıyorum. Biz dünyaya sığmadık... sığamadık.... yetmedi... yetiremedik....

Savaşlar, kavgalar,açlık,saçma sapan egolar,yaşam mücadelesi,para kazanma hırsı duygusuzlaşmaya,kanıksamamıza yol açıyor. İnsan çok çabuk alışıyor, çok çabuk unutuyor.Herkes hayata geliş amacını sorguluyor aslında. Hayat bize roller dağıtıyor. Biz o rolleri oynamaya o kadar çok kaptırıyoruz ki kendimizi kah sorgulayarak yada unutarak hayatına devam edip bitiriyor ömrünü. 

yaşadığımız hayat bizi ihtiyacımız olmayan şeylere ihtiyacımız varmış gibi hissettiriyor. İnsanlar sözde ihtiyaçlarını karşılamak için çabalıyor,modern kölelik dediğimiz kredi kartlarına entegre kazandığından daha fazla harcayan topluluklar haline geliyoruz. 

Dünyanın hepsi biz insanların zaten. Yıllar önce hükmetmişiz toprağa,hayvana, taşa. Şimdi neden birbirimiz üzerinde hak iddia etmeye hepimizin olan toprak parçalarına hükmetmeye çalışıyoruz. Bu ego savaşlarında da malesef  gencecik insanların evlilik hayallerini, araba satın alma hayallerini, aşık olma haklarını, çocuk sahibi olma isteklerini ve daha nice hayata dair beklentilerini çalıp onları hayatlarını daha sorgulatma fırsatı vermeden öldürüyoruz hatta ölüyoruz. 

Ne için? Kim için? Neden ?... sorular var hep kafamda. cevabını bulamadığım aslında bulunca cevaptan korktuğum sorular. Bir an önce bişiyler yapmalı. Ya soruları bir kenara bırakıp cevap aramaktan vazgeçilmeli yada insan olmanın özüne geri dönebilmeli.